در اين روز(8 شوال)، سنۀ ۳۷۲، عضدالدولۀ ديلمى كه نام مباركش فناخسرو است و از شيعيان با اخلاص امير المؤمنين عليه السلام است در بغداد از دنيا درگذشت و پسرش صمصام الدوله (أبو كاليجار مرزبان بن عضد الدولة) به جاى او نشست و جنازۀ عضدالدوله را به نجف حمل دادند و در جوار روضۀ مباركه امير المؤمنين عليه السلام به خاك سپردند (ابناثیر: 1385ق/ 9 ، 18) و بر لوح مزارش نوشتند:
هذا قَبرُ عضدالدولة وَتاجُ المِلّة أبى شجاع ابن ركن الدولة أحبّ مجاورة هذا الإمام المعصوم لِطَمَعِهِ في الخلاص «يَوْمَ تَأْتِي كُلُّ نَفْسٍ تُجٰادِلُ عَنْ نَفْسِهٰا» وَصَلواته على محمّد وَعِترته الطاهرة.
و استيلاء عضدالدوله بر ممالك و ملوك از تمامى ملوك بنى بويه بيشتر بوده. او را شهنشاه مى گفتند و بر منابر بغداد بعد از نام خليفه نام او را مىبردند و بيمارستان عَضُدى بغداد و مشهد امير المؤمنين عليه السلام را او بنا كرد و مصارف بسيار صرف تعمير بقعۀ منوّرۀ آن حضرت و صرف قبر امام حسين عليه السلام نمود. و عضدالدوله در فضل و كمال يگانۀ عصر خود بوده و نوادر آثار او بسيار است و جاى نقلش نيست. (قمی: بیتا، 119و120)
همچنین دستور داد این آیه بر روی سنگ قبرش بنویسند(نک محلاتی: بیتا / 1، 337): "و کلبهم باسط ذراعیه بالوصید" (کهف، آیه ۱۸)