شیخ محمد مهدوی سعیدی، متولد رمضان 1317ق (1275) در لاهیجان، از علمای پژوهشگر و پرکارگیلان بود که بیش از 62 کتاب و رساله از خود به یادگار گذاشت که به گزارش فرزندش محمد حسین مهدوی سعیدی در اختیار خانواده قرار دارد. از تالیفات مزبورکتابهایی چاپ و منتشر گردیده است. مانند: "سادات متقدمه گیلان" ، "جغرافیای گیلان"، "رجال دوهزارساله گیلان". پس از تحصلات مقدماتی در لاهیجان به نجف عزیمت کرد و ازشیخ شعبان گیلانی، سید جمالالدین گلپایگانی، شیخ عبدالحسین رشتی، شیخ محمدحسین کاشفالغطا، سید محمّدطباطبایی تبریزیاجازه اجتهاد گرفت و از سیدابوالقاسم خویی اجازه روایت داشت. به سال 1394ق به لاهیجان بازگشتند و در دوم ربیعالثانی 1403ق (دی ماه 1361) به دیار باقی شتافت و درحسینیه مدرسه جامع لاهیجان به خاک سپرده شد. (سرتیپپور: 1371، 534و535)
وی از شاعران استان گیلان محسوب میشود که تخلصش "صاعد" بود. (اصلاحعربانی: 1374/2، 586)
پ.ن محمدحسین مهدوی لاهیجی متخلص به میم.موید به سال از پدری لاهیجانی (آیتالله محمّد مهدوی لاهیجی) سال 1322در نجف زاده شد. اکنون در لاهیجان زندگی میکند و از شاعران نوپرداز است. (اصلاحعربانی: 1374 /2، 612) از چهارده سالگی به سرودن شعر پرداخت. ایشان از دوره جوانی به گیلان آمد. شعر «م.موید» با وجود اینکه شعری مذهبی است در بیانی کاملا مدرن ارائه شده و در آن شاهد مفاهیم دینی، فلسفی و اسطورهای در کنار مفاهیم سیاسی واجتماعی هستیم. وی از معدود شاعرانی است که توانسته است به زبان جدیدی برای القاء مفاهیم دینی و اندیشه روحانی دست یابد. علاوه بر شاعری ایشان مترجم نیز می باشد .هجده کتاب شعر از او چاپ شده است. خیابانی در تهران محدوده خیابان کلاهدوز به نامش (م.موید) نامگذاری شده است.