آیتالله شیخ حسین بن عبدالکریم رشتی نجفی کاظمینی، فقیه، اصولی، متکلم و محدثی بود که در حوزه علمیه نجف، نزد استادان برجستهای همچون علامه سید محمدکاظم طباطبایی یزدی و محقق خراسانی به تحصیل فقه و اصول پرداخت و خود به مدرسی بزرگ مبدل گشت. (شمسگیلانی، ۱۳۲۷؛ فخرایی، ۱۳۹۴: ۱۱۱)
وی پس از مدتی راهی کاظمین شد و در آنجا مجلس درس خود را دایر کرد و به تدریس «شرح لمعه»، «کفایةالاصول» و «مکاسب» پرداخت. (همان) ملاعلی واعظ خیابانی در کتاب «علماء معاصرین» (به نقل از احسنالودیعه)، ایشان را جامع علوم فقه، اصول، کلام و حدیث معرفی کرده و در پارسایی و تقوا، وی را «انسانالعین و عینالانسان» نامیده است. (فخرایی، ۱۳۹۴: ۱۱۱)
از این فقیه والامقام آثاری چون «خلاصةالفقه»، «حاشیه بر کفایه» و «حاشیه بر رسایل عملیه» به یادگار مانده است. (شمسگیلانی، ۱۳۲۷؛ فخرایی، ۱۳۹۴: ۱۱۱) شیخ حسین رشتی زندگی را در تنگدستی میگذراند و تحت حمایت مالی حاجی شیخ مهدی خالصی قرار داشت. ایشان سرانجام در کاظمین وفات یافت و در صحن مطهر امام کاظم و امام جواد (علیهما السلام) به خاک سپرده شد. (همان)