سید موسی نامجو در ۲۶ آذر ۱۳۱۷ در بندر انزلی چشم به جهان گشود. (پوربزرگ وافی: ۱۳۸۰، ۱۴) او در سال ۱۳۳۷ به عنوان یکی از شاگردان ممتاز دبیرستان نظام دیپلم گرفت و وارد دانشکده‌ی افسری شد. (همان، ۱۷) با پایان یافتن این دوره در سال ۱۳۴۰، وی با درجه‌ی ستوان‌دومی به عضویت هیئت علمی دانشکده درآمد (همان، ۱۸) و آشنایی او با حضرت امام (ره) نیز در همان سال‌ها شکل گرفت. (همان، ۲۰)
نخستین اقدام نامجو پس از انقلاب، حفظ دانشکده‌ی افسری و ممانعت از دسترسی نیروهای بیگانه به اسلحه‌خانه‌ی دانشکده بود. (همان، ۳۸) او به همراه شهیدان کلاهدوز، محمد منتظری و اقارب‌پرست، هسته‌ی اولیه‌ی سپاه پاسداران را که در آن روزها به نام «پارسا» معروف بود، پی‌ریزی کردند. (همان، ۳۹) نتیجه‌ی تلاش‌های نامجو و یارانش در دانشگاه افسری، برگزاری دوره‌های «۲۲ بهمن» و «فتح» بود که سربازانی راستین و اسلامی را به جامعه‌ی ایران تحویل داد. (همان، ۴۵)
نامجو با وجود تمام مسئولیت‌هایش، همزمان در دو جبهه‌ی نظامی و فرهنگی مبارزه می‌کرد. فعالیت نظامی او معطوف به سازمان‌دهی ارتش و فرماندهی دانشگاه افسری بود و در بخش فرهنگی نیز به تدریس در مراکز آموزش عالی (پلی‌تکنیک تهران و مجتمع آموزشی انقلاب) اشتغال داشت که هر دو را به موازات هم پیش می‌برد. (همان، ۴۶) همچنین به ابتکار وی، ستادی در اهواز جهت آموزش نیروهای نظامی تشکیل شد. (همان، ۵۳)
در تاریخ ۱۲ تیر ۱۳۶۰، امام راحل ایشان را به عنوان مشاور خود منصوب فرمودند. (همان، ۵۵) سپس در ۲۷ مرداد ۱۳۶۰، از سوی نخست‌وزیر وقت (شهید باهنر) به سمت وزارت دفاع برگزیده شد و نامجو با حفظ سمت‌های قبلی، این مسئولیت را پذیرفت. (همان، ۵۶) سرانجام در ۷ مهر ۱۳۶۰، هواپیمای حامل مجروحان عملیات غرورآفرین ثامن‌الائمه آماده‌ی پرواز شد؛ نامجو به همراه شهیدان فلاحی، فکوری، کلاهدوز و جهان‌آرا راهی شدند که ساعتی بعد، با سقوط هواپیما، خبر شهادت نامجو و یارانش طنین‌انداز شد. (همان، ۶۰)