احمد پسر بویه معزالدوله پس از استیلا بر اهواز، عزم تسخیر بغداد، دارالخلافه عباسی، نمود. وی با بسیج قوای نظامی خود، به سوی بغداد لشکر کشید و سرانجام در یازدهم جمادیالثانی سال ۳۳۴ هجری قمری، این شهر را به تصرف درآورد و اقتدار آل بویه را بر پایتخت خلافت عباسی مستقر ساخت. (ابنمسکویه: 1424ق/1، 36)
در قرن چهارم از زمان پادشاهى «معزّالدولۀ ديلمى»، تعزيهدارى عاشورا برای اولین بار علنى شد. بهاينترتيب كه در عاشوراى سال ۳۵۲ ق به دستور «معز الدّوله» از مردم نيز خواسته شد كه با پوشيدن لباسهاى سياه، اندوه خود را در عزاى امام حسين عليه السّلام نشان دهند. در بغداد تمام دكانها حتّى نانوايىها را بستند و جلو دكانها به رسم آن روز کتیبه آويزان كردند خريدوفروش ممنوع گرديد و به قصابان دستور داده شد كه به احترام اين روز، ذبح نكنند و صنف آشپز، غذا نپزند. در بازارها، خيمههاى عزا بر پا شد و گريه و ندبه براى امام حسين عليه السّلام و نوحهخوانى و برپايى ماتم آن امام برگزار گرديد. ، در اين روز مردم در كوچه و بازار مىگشتند و به سر و سينۀ خود مىزدند و بر حسين عليه السّلام شيون و نوحهگرى مىكردند. زنان با موهای آویزان، صورتهای سیاه و لباسهای پاره بیرون رفتند و در سوگ حسین به گونههای خود سیلی زدند. مردم نیز چنین کردند. (طبری: بیتا/11، 397) و (ابنکثیر: 1407ق/11، 243) و (ابن خلدون: 1408ق/3، 527)
افزون بر اوّلین اقامه عزا که پیشتر ذکر شد، در سال ۳۵۲ ق به دستور معزالدوله دیلمی مراسم مربوط به عیدغدیر و برپا داشتن جشن و سرور و آذین بندی آغاز شد و سالهای بعد هم ادامه یافت.(قزوینی: 1386، 119)
در عصر آل بُوَیه شیعیان بغداد به مناسبت عیدغدیرخُم در بازارها آتش افروخته، دکانها تا صبح باز بود و بامدادان شیعیان به زیارت مقابر قریش(امام کاظم و امام جواد) می رفتند و نماز عید به جا می آوردند. (ابنجوزی: 1412ق/14، 150)
همچنین ابوغالب محمد بن علی واسطی، مشهور به فخرالملک دیلمی (م 407 ق)، از چهرههای شاخص دستگاه دیوانی در روزگار دیلمیان بود که در سدههای چهارم و پنجم هجری قمری میزیست. وی منصب وزارت بهاءالدوله دیلمی (م 403ق) را بر عهده داشت و در دوره تصدی خود، نقش مؤثری در ساماندهی امور سیاسی و اداری حکومت دیلمیان ایفا کرد. از اقدامات برجسته او، پایهگذاری سنت توزیع حلوا در شب نیمه شعبان میان نیازمندان بود که بهتدریج در جامعه رواج یافت. (قمی: بیتا، 336)