در دوره قاجار، سنت «بستنشینی» در اماکن متبرکه یکی از رایجترین شیوههای اعتراض مدنی در برابر ظلم حاکمان بود. یکی از نمونههای برجستهی این تقابل، تحصن مردم در بقعهی «فاطمه اخری (س)» (خواهر امام) رشت است که به دلیل تعدی و بدرفتاری مأموران ابونصر حسامالسلطنه، حاکم گیلان، و همچنین فشار سنگین مالیاتی و گرانی ارزاق شکل گرفت. در پی این اعتراضات که نظم شهر را برهم زده بود، ناصرالدینشاه در تاریخ ۸ شوال ۱۳۰۵ ق (۲۹ خرداد ۱۲۶۷) تلگرافی به حاکم گیلان ارسال کرد و ضمن پیگیری وضعیت بستنشینی، فرمان متفرق ساختن متحصنین را صادر نمود. (پندی: ۱۳۸۷، ۹۰)