در ساعت ۱۸ روز ۳۱ اردیبهشت ۱۳۴۳، شیخ عباس محفوظی، اهل روستای «سالومحله» رودسر و محصل حوزه علمیه قم، به دعوت آقای میراحمد میررئیسی در مسجد حیدرپور رودسر به منبر رفت. علیرغم تعهد بانیان مجلس مبنی بر محدود بودن سخنرانی به ذکر مصیبت، وی بیانات تندی ابراز کرد که محورهای آن به شرح زیر است:

۱. انتقاد از نبود آزادی مطبوعات: وی به خفقان رسانه‌ای اشاره کرد و یادآور شد که برای آزادی قلم در این کشور پیش از این خون‌ها ریخته شده است.
۲. روایت مقاومت آیت‌الله خمینی: محفوظی به بازداشت سال گذشته امام خمینی اشاره کرد و گفت ایشان تحت سخت‌ترین شکنجه‌ها، در برابر خواست رژیم برای پشت کردن به قرآن ایستادگی کرده و تنها بر نصرت قرآن تأکید ورزیدند.
۳. اعتراض به ترویج ابتذال: وی از صرف بودجه‌های کلان برای دعوت از خارجی‌ها و ترویج بی‌دینی و نمایش فیلم‌های ضداخلاقی در سینما، رادیو و تلویزیون انتقاد کرد.
۴. افشای جنایات ۱۵ خرداد: او به کشتار مردم مسلمان در واقعه ۱۵ خرداد سال گذشته اشاره کرد و اظهار داشت که خود شاهد آزار و شکنجه مبارزانی بوده که در حمایت از مرجع تقلید خویش قیام کرده بودند.
۵. تبیین قیام عاشورا:* وی با تشریح علل حرکت امام حسین (ع) علیه کفر، بر پیروزی نهایی حق بر باطل تأکید کرد و از مردم خواست که از شکست‌های ظاهری مأیوس نشده و به مبارزه ادامه دهند. وی همچنین تلاش عمال رژیم برای توجیه جنایاتشان در لباس دین را محکوم کرد.

در پی این سخنرانی، از میراحمد میررئیسی (بانی مجلس) بازجویی به عمل آمد. وی در پاسخ اظهار داشت که شیخ عباس محفوظی به مدت ۱۰ سال است که روضه‌خوان خانوادگی آن‌هاست، اما مدعی شد که در زمان سخنرانی در ورودی مسجد بوده و از جزئیات اظهارات سیاسی وی اطلاعی ندارد. (استادساواک: 1389 / 1، 67)