سید ابراهیم بن موسی بن جعفر (ع)  مشهور به ابراهیم اصغر یا سیدجلال‌الدین اشرف و در برخی منابع لقب او را مرتضی ذکر کرده‌اند. (مجلسی، 1403/48، 306) تولد ایشان در سال 180ق در مدینه منوره بود لقب ایشان اشرف الدین بود چون اشرف اولاد امام موسی کاظم (ع) بود. (جنگنامه : 1366، 25) 
چهار فرزند از فرزندان امام هفتم از یک مادر هستند: امام رضا(ع)، حضرت فاطمه معصومه (س)، بی‌بی هیبت (ع)، حسن معروف به سید جلال‌الدین اشرف(ع). (احمدی ابهری: 1338، 51)
علامه مجلسی به نقل از علامه بحرالعلوم گفته است: به نظر او جدّ اعلای مرحوم سید رضی و سید مرتضی، همین ابراهیم بود نه ابراهیم اکبر. (مجلسی، 1403/48، 306)
تا پا به سن جوانی نهاد، با گردآوری برخی علویان، برضد مامون قیام کرد و رشادت های زیادی در افسای سیاست های مکارانه وی، در حق خاندان ولایت و امامت و ظلم و ستم درباریان و حاکمان وقت از خود نشان داد. تقریبا در 24 سالگی نزد برادر بزرگ خودش سید احمد در شهر مقدّس قم آمد و به کسب علم وفضیلت مشغول شد. (جنگنامه : 1366، 20-24) 
از آنجا که دیلمیان  همواره دشمن بنی‌امیه و بنی‌عبّاس بودند (فقیهی: 1373، 14) و مناطق جنگلی و صعب‌العبور گیلان هم مزید علّت بدانیم، (شریعتی‌فوکلایی: 1388، 49)  سید جلال‌الدین اشرف به گیلان پناهنده شد. سرانجام در 14 رمضان 232ق در سن 43 سالگی در یکی از جنگ ها به شهادت رسید. . (مهدوی‌لاهیجی: 1398ق، 203)
او در حوالی یکی از روستاهای لاهیجان در روستای "کوچان"  شهید و در همان جا مدفون گردیدو این آرامگاه مبارک، نزد مردمان آن مناطق، به آستانه اشرفیه مشهور شد. (همان، 173-210)

پ.ن1 ابوالفرج اصفهانی می‌گوید، که یحیی بن عبدالله بن الحسن، پس از واقعه فخ، مدّتی پنهان و گمنامی،در شهرها می‌گشت، سپس با توصیه فضل بن یحیی برمکی، به دیلمان پناهنده شد. پناهنده شدن سادات علوی به دیلمان ، در زمان متوکل عباسی، شدّت بیشتری داشت. و به این ترتیب بود، که دیلمیان با راهنمایی آل ابیطالب، با اسلام آشنا شدند. و همیشه از خاندان آل ابیطالب دفاع کردند. از قرن سوم هجری، به بعد اکثریت مردم دیلم، مسلمان و از شیعیان آل ابیطالب بودند. (موسوی: 1381، 47)
  پ.ن2 به برکت بارگاه ملکوتی "سید جلال‌الدین اشرف" که قرن ها مورد احترام عموم مردم بوده، شهر زیبایی به نام "آستانه اشرفیه" به وجود آمده است که مردم مهمان‌نوازش در مناسبت های مختلف پذیرای مردم از نقاط مختلف، هستند.