هیچ ایرانیای نیست که اثری از آثار احمدعلی راغب را نشنیده باشد؛ اما نسل ما دهه شصتیها با نواها و آواهای او بزرگ شدهایم. از سرودهای "مدرسهها وا شده"، "بابا خون داد" و "همشاگردی سلام" گرفته تا قطعات ارکسترال "بانگ آزادی"، "شهید مطهر" و "آمریکا ننگ به نیرنگ تو"؛ و از تصنیف "خجسته باد این پیروزی" تا نخستین آلبومهای موسیقی پاپ پس از جنگ، مانند "رقص گلها" و قطعاتی چون "گل میروید به باغ" و "بیا به امداد ناتوانان..."
بهيقين میتوان گفت او یکی از کلیدیترین چهرههایی است که مفهومی به نام "سرود و موسیقی انقلاب" را در سالهای پس از پیروزی انقلاب بر سر زبانها انداخت. (صفاییفرد و دیگران، ۱۴۰۲: ۱۱)
پدرم در بندرانزلی کارگری جوان، تلاشگر، جویای نام و قویبنیه بود. پدر و مادرم در سال ۱۳۱۸ ازدواج کردند و من، بهعنوان فرزند سوم خانواده، در سال ۱۳۲۳ به دنیا آمدم. (همان: ۱۹)