بر اساس گزارش روزنامه‌ی ایران (صفحه ۲)، وضعیت تسلط جنگلی‌ها در گیلان به شرح زیر بود: منطقه‌ی حکمرانی میرزا کوچک‌خان از پل کسما آغاز شده و تا نزدیکی رودبار امتداد داشت که در این ناحیه، وضعیت اداری و رفتار با مردم بسیار مطلوب ارزیابی می‌شد. منطقه‌ی تحت فرمان خالو قربان نیز از امامزاده هاشم تا پل کسما و از سوی دیگر تا زنجیر انزلی گسترده بود و وی با ارتشی متشکل از هشتصد نفر، شش مسلسل دستی و دو توپ صحرایی فعالیت می‌کرد. همچنین، منطقه‌ی حکمرانی احسان‌الله‌خان با نیرویی بالغ بر سه هزار نفر در لاهیجان و لنگرود متمرکز بود (فراهانی: ۱۳۸۵، ۲۵۱).
در همین اثنا، بر اساس اعلامیه‌ای از سوی کمیته انقلاب ایران، اصلاحاتی در ساختار مدیریتی جنبش جنگل صورت گرفت که در نتیجه آن، نام احسان‌الله‌خان دوستدار حذف و به‌جای وی، نام «سرخوش» درج شد؛ _ این تصمیم در واقع بازتابی از اختلافات شدید ایدئولوژیک و شکاف میان جناح‌های ملی-مذهبی و سوسیالیست در داخل جنبش بود._ بر این اساس، اعضای جدید این کمیته شامل میرزا کوچک‌سر (کمیسر مالیه)، حیدرخان عمواوغلی (کمیسر خارجه)، خالو قربان هرسینی (کمیسر جنگ) و میرزا محمدی انشای (کمیسر داخله) بودند (یوسف‌دهی: ۱۳۹۳/۲، ۷۷).
با وجود این تنش‌های داخلی، احسان‌الله‌خان در 2 شهریور 1300ش جریان عملیات نظامی، با همراهی پانصد نفر از نیروهای دارکلا به لنگرود حمله کرد و این شهر را به تصرف درآورد (فراهانی: ۱۳۸۵، ۲۴۹)؛ و (یوسف‌دهی: ۱۳۹۳/۲، ۷۷). با این حال، این تسلط تداوم نیافت تا اینکه نیروهای قزاق به فرماندهی فضل‌الله بصیر‌دیوان (زاهدی بعدی)، لنگرود را بازپس گرفتند که منجر به فرار احسان‌الله‌خان به سوی رشت، کشته شدن ۲۰۰ نفر و اسارت ۱۵۰ تن از نیروهای او گردید (همان).