در دوره پهلوی اول (حک ۱۳۰۴-۱۳۲۰)، محدودیت‌های شدیدی بر عزاداری اعمال شد که با تعطیلی مجالس، بازداشت وعاظ و تخریب تکیه‌های دولتی همراه بود؛ این امر منجر شد تا تعزیه به حاشیه برود (بصیرت‌منش: ۱۳۷۶، ۱۴۳و۱۴۴). در همین راستا، رضایت آیرم نیز از غیرسیاسی شدن ماه محرم در رشت، در فضای حکومت نظامی و با حضور مامورین نظامی و پلیس در تمامی مجالس روضه‌خوانی ابراز داشت (بهبودی: ۱۳۹۰، ج ۴، ۲۶۳). اما پس از سقوط رضاخان، بسیاری از این آیین‌ها مجدداً احیا شد و در نهایت در اواخر دوران پهلوی، مجالس خانگی و بهره‌گیری سیاسی از عزاداری گسترش یافت.