آیتالله سید عبدالله ضیائی، فرزند سید حسین، در سال ۱۳۰۲ در منطقه دریاکنار لنگرود دیده به جهان گشود. ایشان در پنج سالگی راهی مکتب شد و تحصیلات ابتدایی خود را تا کلاس ششم به پایان رساند. سپس در سال ۱۳۲۳ شمسی، جهت ادامه تحصیلات دینی عازم حوزه علمیه قم گردید.
ایشان در سال ۱۳۲۷ شمسی، در حالی که بخشی از دروس سطح را پشت سر گذاشته بود، به زیارت عتبات عالیات رفت و به مدت سه سال در نجف اشرف اقامت کرد و در آنجا دوره سطح را به پایان رساند.
آیتالله ضیائی در سال ۱۳۳۲ در تهران و در مدرسه مروی، در محضر اساتیدی چون مرحوم آیتالله خوانساری، میرزا هاشم آملی و آقای عمادالدین غروی رشتی به تحصیل پرداخت و در کنار شهید مطهری، به تدریس طلاب مشغول شد. ایشان سپس راهی دانشگاه شد و موفق به اخذ مدرک لیسانس در رشته معقول و منقول (الهیات) گردید.
به دلیل مخالفت با رژیم پهلوی، ایشان پس از فراغت از تحصیل در دانشگاه، از استخدام در دستگاههای دولتی خودداری کرد. وی در ادامه موفق به اخذ مدرک دکترای علوم تربیتی شد و بین سالهای ۱۳۳۵ تا ۱۳۴۱، مسئولیت امامت جمعه مسجد نازیآباد تهران را بر عهده داشت.
از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۵۷، ایشان به امر آیات عظام، امام جماعت و ریاست حوزه علمیه آستانه اشرفیه را بر عهده گرفت. اما چند ماه پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، به دلیل آتش زدن منزلش توسط ساواک، مجبور به بازگشت به تهران شد. دکتر ضیائی به سبب نفوذ گسترده در میان مردم و مبارزات علنی علیه حکومت وقت، در سال ۱۳۵۶ ممنوعالمنبر گردید.
وی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به عنوان عضو خبرگان قانون اساسی انتخاب شد و از سال ۱۳۵۸ جهت تدریس و فعالیت در شورای مدیریت حوزه علمیه قم، به آن شهر عزیمت نمود.
آیتالله ضیائی در تاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۶۸، بر اثر بیماری چشم دار فوت کرد و در بهشت زهرا (س) تهران به خاک سپرده شد. (پیشینه تاریخی فرهنگی لاهیجان، محمدعلی قربانی، صص ۸۳۰-۸۳۴) و (انقلاب اسلامی به روایت اسناد ساواک، استان گیلان، کتاب ۱، صفحه ۱۸۰)