در جریان لشکرکشی خسرو انوشیران به گیلان حکیم ابوالقاسم فردوسی میگوید:
وزان جایگه سوی گیلان کشید
چو رنج آمد از گیل و دیلم پدید
ز دریا سپه بود تا تیغ کوه
هوا پر درفش و زمین پر گروه
پراکنده بر گرد گیلان سپاه
که شد روشنایی ز خورشید و ماه
(شاهنامه فردوسی، بخش پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود
در سال چهل و پنجم سلطنت خسرو انوشیروان ،معدی کرب، فرزند سيف بن ذی یزن، از شاهزادگان یمن برای مقابله با مسروق بن ابرهه از دربار ایران یاری خواست. خسرو جمعی از زندانیان را به رهبری وهرز دیلمی برای کمک به یمنی ها گسیل داشت. با این اندیشه که "اگر فتح کردند به نفع ماست و اگر نابود شدند بازهم به نفع ماست." (حمیری: 1984م، 523) این سپاه توانست در یمن به پیروزی دست یابد و تسلط ایرانیان را برای چند سال بر این سرزمین برقرار کند. رشادت این سپاهیان که به احتمال از اهالی دیلم بودند چنین توصیف شده است: "ما به دریاها رفتیم و به کمک شیر مردان دلاور ساسانی که با نیزه ها و شمشیرهای بران و درخشان از حریم دفاع میکردند حمیر را از بلیه سیاهان رها کردیم." (مسعودی: 1409ق/2، 62)