سیروس قایقران ( ۱۳۴۰ – ۱۳۷۷) در محله کلیور انزلی به دنیا آمد. قایقران در سال ۱۳۶۳ به تیم ملی دعوت شد و در سال ۱۳۶۶ کاپیتان تیم ملی ایران شد واولین فوتبالیست شهرستانی بود که بازوبند کاپیتانی تیم ملی ایران شد.
قایقران و علی افتخاری بهدلیل لغو پرواز هواپیما، با اتومبیل شخصی از شمال راه افتادند تا به اردوی تیم ملی در تهران برسند. آنها به سراوان گیلان که رسیدند، با ساختمانهای ویران و انبوه مصدومها و جاده بسته مواجه شدند و عمق فاجعه را از نزدیک دیدند. قایقران در رودبار ماند و به اردوی تیم ملی برای جام ملتهای آسیا نرفت، او برای علی پروین نوشت: مهمتر از هر چیزی در حال حاضر، کمک به این بچههایی است که پدر و مادر خود را در زلزله از دست دادهاند و باید زیر چادر در کنار خیابان به آنها غذا رساند.
بعد از مدتی بازی در باشگاه قطر، از نو به تیم اول خود، ملوان پیوست و با این تیم قهرمان جام حذفی ایران و راهی مسابقات قهرمانی باشگاههای آسیا شد و صدرنشین گروه شد. در فروردین 1377 بر اثر سانحه تصادف به همراه فرزندش در سن 37 سالگی درگذشت.
پ.ن قایقران از دهم تیر در تمرین شرکت کرد. او گل پیروزی بخش زیبا در نیمه نهایی بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ پکن را در وقت اضافه (11 مهر 1369 ش ،ورزشگاه کارگران پکن) به کره جنوبی قدرتمند و مغرور زد و تیم ایران با ضربههای پنالتی در فینال کره شمالی را هم شکست داد و قهرمان شد.