تولد و تحصیلات
بیژن نجدی، شاعر و داستان‌نویس برجسته، در ۲۴ آبان ۱۳۲۰ در خاش زاهدان از پدر و مادری گیلانی متولد شد. وی در کودکی به همراه خانواده به رشت بازگشت و تحصیلات ابتدایی خود را در این شهر گذراند. او پس از اخذ دیپلم در سال ۱۳۳۹، وارد دانشسرای عالی تهران شد و در سال ۱۳۴۳ در رشته ریاضی فارغ‌التحصیل گردید. پس از فارغ‌التحصیلی، وی با سمت دبیر در دبیرستان‌های لاهیجان مشغول به تدریس شد.
فعالیت‌های اجتماعی و دوران جنگ
نجدی در سال‌های هشت سال دفاع مقدس، در قالب معلمان داوطلب در جبهه حضور یافت و در آنجا به رزمندگان ریاضی تدریس می‌کرد (مجله فرهنگی و اجتماعی دیلمان، خرداد ۱۳۹۵، ش ۳، ص ۱۵۹).
مسیر ادبی و سبک نویسندگی
او فعالیت ادبی خود را از سال ۱۳۴۵ آغاز کرد. بیژن نجدی نویسنده‌ای است که داستان‌هایش در زمره آثار مدرن و نوین قرار می‌گیرند؛ جریانی که از پیشگامانی چون جمال‌زاده و هدایت آغاز شد و قلم نجدی به دلیل بهره‌مندی از مؤلفه‌های مدرنیسمی در این راستا قرار دارد (مجله فرهنگی و اجتماعی دیلمان، خرداد ۱۳۹۵، ش ۱۹۶). وی علاوه بر داستان‌نویسی، در زمینه شعر نیز فعال بود و حتی آثار اندکی به زبان گیلکی از او باقی مانده است.
آثار و دستاوردهای ادبی
در زمان حیات، تنها مجموعه داستان «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند» در سال ۱۳۷۳ منتشر شد که در سال ۱۳۷۴ جایزه «قلم زرین» و «جایزه گردون» را به خود اختصاص داد. (به عقیده نویسنده، این کتاب نقطه شروع «داستان شاعرانه» در ادبیات فارسی است).
بقیه آثار او پس از درگذشتش توسط همسرش به چاپ رسید. از جمله این آثار، مجموعه داستان «دوباره از همان خیابان‌ها» است که در سال ۷۹ برگزیده نویسندگان و منتقدان مطبوعات شد. همچنین در کارنامه او تندیس یادمان بنیاد شعر فراپویان (به خاطر برگزیده اشعار دهه هفتاد) و لوح افتخار به پاس جان‌سروده‌ها در پاسداشت آیین‌های ملی و میهنی به چشم می‌خورد.
وفات و آرامگاه
بیژن نجدی در چهارم شهریور ۱۳۷۶ به دلیل بیماری سرطان ریه درگذشت. آرامگاه وی در شهر لاهیجان و در جوار بقعه شیخ زاهد گیلانی قرار دارد.
(مصاحبه مجله فرهنگی و اجتماعی دیلمان با خانم پروانه محسنی آزاد، همسر بیژن نجدی)