حسن جوشن در ۲۲ بهمن ۱۳۱۳ در شهر رشت متولد شد. سالهای پیش از انقلاب، دوران زندگی او با مبارزات علیه رژیم پهلوی و تقابل با ساواک در استان گیلان گره خورد. در جریان آزادسازی دانشگاه گیلان، او ۱۳ ضربه چاقو به بدنش وارد شد، اما به فعالیت در مسیر نهضت امام خمینی (ره) ادامه داد. در ۲۲ بهمن ۵۷، زمانی که نظامیان پادگان لاکان رشت تسلیم شدند، او جزو اولین کسانی بود که پرچم شاه را پایین کشید.
پس از پیروزی انقلاب، مسیر زندگی او به جبهههای جنگ کشیده شد. وی بیش از ۷۸ ماه (شش سال و نیم) در خط مقدم حضور داشت و در لشکر ۲۵ کربلا، از عملیات والفجر ۸ تا کربلای ۵، با کتری و قمقمه میان رزمندگان میگشت و به دلیل این خدمت، به «سقای رزمندهها» شهرت یافت.
او که از جانبازان دوران دفاع مقدس بود و جراحات جنگ را با خود داشت، از سال ۱۳۶۸ هر ساله مسیر رشت تا مرقد امام خمینی (ره) را پیاده پیمود. او ۲۷ بار این مسیر را رفت؛ حتی در سالهایی که دچار ورم پا و ضعف زانو بود، اما میگفت: «باید بروم، آنجا با روح امام قراری دارم.»
در نمازهای جمعه، مدیریت صلواتها بر عهده او بود و در راهپیماییهای ملی و مذهبی، از جمله روز قدس و ۲۲ بهمن، همواره با کفن شرکت میکرد.
در ۳۱ تیر ۱۴۰۴، حسن جوشن درگذشت. نماز میت او توسط آیتالله فلاحتی خوانده شد و پیکرش در گلزار شهدای رشت به خاک سپرده شد. جزئیات زندگی و مجاهدتهای او در کتاب «خاطرات حاجی جوشن (رزمنده بسیجی و سلحشور گیلانی)» به قلم علیرضا شعبانینژاد و انتشارات رستگار گیلان ثبت شده است.