محمدحسین مهدوی، با تخلص «م. موید»، در هفتم تیرماه سال ۱۳۲۲ در شهر نجف اشرف متولد شد. او فرزند آیتالله محمد مهدوی لاهیجی (از علمای برجسته لاهیجان) و مادری اهل رودسر است. م. موید ذوق شعری خود را از پدرش به ارث برد که ایشان نیز دیوان شعری از خود به جای گذاشتهاند. او دوران کودکی خود را در نجف، در میان فضای معنوی و در سایه کتابخانه پدرش سپری کرد؛ جایی که ترنمهای محرمانه و نیایشهای پدر، موسیقی خوابگاه او بود.
تحصیلات و آغاز مسیر ادبی
وی تحصیلات ابتدایی و دبیرستانی خود را در مدرسه «علوی ایرانیان» در عراق گذراند و از سنین پایین (چهارده سالگی) به سرودن شعر روی آورد. نخستین آثار او در انجمن ادبی «خوشه» چاپ شد و سپس در دهه چهل، اشعار وی در «جزوه شعر» و «مجله فردوسی» منتشر گردید. پس از دوران دبیرستان، او به ایران بازگشت و به لاهیجان آمد، هرچند سالهایی را به دلیل مأموریتهای اداری و تحصیلات دانشگاهی در اصفهان و شهرهای دیگر سپری کرد.
سبک شعری و جایگاه منتقدان
م. موید در مسیر تکامل ادبی خود، تحت تأثیر جریانهای مختلفی قرار داشت؛ از صلابت ایرج میرزا تا نوآوریهای نیما، شاملو و فروغ، و همچنین آشنایی با آثار نازک الملایکه و نزار قبانی.
از نظر منتقدان، جایگاه او بسیار ویژه است:
- اسماعیل نوری علا در کتاب «صور و اسباب شعر»، سبک او را متعلق به جریان «موج نو» و «شعر حجم» میداند.
- احمید میر احسان او را «شاعر آوانگارد شیعه» نامیده است.
او توانسته است با زبانی مدرن و قالبی نو، مفاهیم دینی، فلسفی و اسطورهای را با دغدغههای اجتماعی و سیاسی درهم تنید. همچنین وی عضو نخستین «کانون نویسندگان ایران» بود که به همت جلال آل احمد تأسیس شد و در کنار چهرههایی چون محمدعلی سپانلو و سیمین دانشور فعالیت میکرد.
آثار برجسته
م. موید تاکنون هجده مجموعه شعر منتشر کرده است که از مهمترین آنها میتوان به این موارد اشاره کرد:
«مگر با لبخند ماه»، «گلی اما آفتابگردان»، «تو کجاست؟»، «سیمابهای سیمین»، «پروانه بیخویشی من»، «بیخوانش پرندگان»، «نرگس هنوز»، «سه بار میگویم گل سرخ»، «دستاس هنوز میچرخد»، «پندار آبی»، «به سپیدی تاج محل»، «درخشش شبانه سیب سیاه»، «غزلوارههای هزار»، «آوند» و «ساعت هنوز گل سرخ است».
در کنار آثار منظوم، تنها اثر منثور او کتاب «حسین علی؛ درود خداوند بر او باد» است؛ اثری که در واقع مقتلی شاعرانه و اعتباری جاودانه در ادبیات آیینی و عاشورایی فارسی به شمار میرود.
جوایز و تکریمها
در سال ۱۳۸۲، مجموعه «گلی اما آفتابگردان» موفق به دریافت جایزه نخست «کتاب سال شعر ایران» از سوی جایزه معتبر «کارنامه» شد. همچنین در مهرماه ۱۳۹۵، به پاس سالها فعالیت هنری، نشان درجه یک هنری از سوی وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی به ایشان اهدا گردید. امروزه در تهران، در محدوده خیابان کلاهدوز، خیابانی به نام «م. موید» نامگذاری شده است تا یاد و اثر این شاعر ماندگار گرامی داشته شود.