در راستای تثبیت حاکمیت صفویان بر نواحی مختلف ایران، گیلان و خاندان کیائیان با چالشهای نظامی و سیاسی شدیدی روبرو شدند. تلاشهای خان احمد برای حفظ استقلال و مقاومت در برابر پیشروی سپاهیان صفوی، در نهایت به رویاروییهای نظامی متعددی منجر شد که نقطه پایانی بر قدرت این خاندان در منطقه بود.
خان احمد پس از مواجهه با هجوم نظرسلطان استاجلو در دیلمان، ناچار به ترک این منطقه شد. وی برای سد کردن راه سپاهیان صفوی، دوازده هزار نظامی را تحت فرماندهی امیر جهانگیر در لشتنشا مستقر کرد و خود در رشت سنگر گرفت؛ اما سرداران او نتوانستند در برابر معصومبیگ مقاومت کنند. در جریان حملهی معصومبیگ به دستور شاه تهماسب صفوی به رشت، کیارستم (سپهسالار رشت) در منطقه «احمد گوراب» شکست خورد و در پی آن، خان احمد به سوی لاهیجان، رانکوه و اشکور عقبنشینی کرد (ولایات دارالمرز ایران (گیلان)، رابینو، ص ۵۰۲).
نبرد نهایی خان احمد با معصومبیگ در کنار رود سپیدرود، در ۱۲ محرم ۹۷۵ قمری به وقوع پیوست که منجر به شکست کامل وی گردید. عدم توانایی او در برابر سپاه صفوی سبب شد تا خان احمد با عجله، یکی از علما و وزرای برجستهی آل کیا به نام «ملا عبدالرزاق لاهیجی» را به دربار صفوی گسیل دارد تا میان او و شاه صفوی میانجیگری کند؛ اما این سفارت بینتیجه ماند، زیرا شاه صفوی مصمم به نابودی کامل قدرت خان احمد بود (تاریخ گیلان، فومنی، ص ۴۵؛ روملو، احسن التواریخ: ۱۴۵۵-۱۴۵۷ / کارکرد سیاسی و فرهنگی کیائیان در گیلان (دکتر عباس پناهی)، ص ۱۸۶).