نصرت رحمانی (۱۳۷۹-۱۳۰۸)، شاعر برجستهای که سالهای پایانی عمر خود را در محله پیرسرای رشت سپری کرد، از جریانسازان اصلی شعر نیمایی پس از نیما یوشیج شناخته میشود. او بهرغم ابداعات و نوگراییهای گسترده در آثارش، تا پایان عمر به اصول شعر نیمایی وفادار ماند. از وی نُه دفتر شعر در قالب نیمایی به یادگار مانده و کتاب «مردی که در غبار گم شد» نیز خودزندگینامه (اتوبیوگرافی) اوست. رحمانی به دعوت جلال آلاحمد به عضویت کانون نویسندگان ایران درآمد. آرامگاه این شاعر بزرگ در گورستان سلیمانداراب رشت و در نزدیکی مقبره میرزا کوچکخان جنگلی قرار دارد. (گزینه اشعار نصرت رحمانی (انتشارات مروارید)، مقدمه)