در کشاکش مبارزات مشروطهخواهی، شهر رشت به یکی از سنگرهای اصلی مقاومت در برابر زیادهخواهیهای قاجار تبدیل گشت. وقایع این دوره، نشاندهنده شکاف عمیق میان وعدههای حکومتی و باورهای عمومی جامعه بود که در نهایت به تقابل مستقیم مردم با نمایندگان قدرت انجامید.
محمدعلی شاه در تلگرافی به رشت اعلام کرد که با مجلس ملی مخالفتی ندارد و تنها مدعی شد که قصد دارد فتحالله خان سردارمنصور، جلالالدوله و علاءالدوله را به دلیل تلاش برای ایجاد آشوب، به فرنگ (اروپا) بفرستد. (صدریقی پاشاکی:1392، ۱۸)
در واکنش به این ادعا، مردم رشت تلگرافهای محمدعلی شاه را که در بازارهای شهر نصب شده بود، پاره کردند. همزمان، سربازان ملی که پیشتر عازم تهران شده بودند، از دوشنبهبازارِ سنگر بازگشتند. در ادامه این اعتراضات، اعضای انجمنها، حاکم، کارگزار و رئیس تلگرافخانه را تحت فشار قرار داده و آنها را مجبور کردند تا مهرهای حکومتی خود را به مردم تحویل دهند. (رابینو: ۱۳67، ۴۱)