حیاتی گیلانی، شاعر نامدار قرن یازدهم هجری، پس از سفرهایی در ایران و مهاجرت به هند، با حمایت ابوالفتح گیلانی به نزد اکبرشاه و جهانگیر رسید و با سرایش دیوانی جامع و مثنوی‌های مشهور، به دلیل تسلط بر فصاحت و روانی زبان، یکی از پیشروترین شاعران عصر خود شد.