در سال‌های 21 و22 ش موتا (مهتا) دیلمی به مرزبانی پتشخوارگر و فرماندهی نظامی گیلان رسید. سپس گیلان‌شاه و پس از فرزندش، گیل گیلانشاه به حکومت رسید.

در نبرد سخت «واجرود» (مکانی بین همدان و قزوین) میان سپاه دیلم به فرماندهی موتا و سپاه عرب به فرماندهی نعیم بن مقرن، موتا کشته شد و سپاه ایران شکست خورد؛ اما دیلمیان که از سرسخت‌ترین دشمنان تازیان بودند، تا قرون سوم و چهارم هجری به مقاومت ادامه دادند و هرگز گرد مصالحه نیامدند.

گروه «حمراء الدیلم» از دیلمیان ، سواره‌نظام ساسانی بودند، پس از گرویدن به اسلام در فتوحات شرکت کرده و در کوفه ساکن شدند؛ بسیاری از آنان در قیام مختار ثقفی شرکت داشتند و پس از رشادت‌های فراوان، هزاران نفرشان به‌دست مصعب بن زبیر به شهادت رسیدند.