در روز جهانی سالمندان، یاد و نام کسانی را گرامی میداریم که با تلاش و از خودگذشتگی، بنیانگذار نخستین آسایشگاه سالمندان ایران در رشت شدند و این میراث انسانی را برای ما به یادگار گذاشتند.
آرسن میناسیان با اعتباری که به دست آورده بود و با کمک مردم نیکوکار رشت، از جمله آقایان: «محمد جعفر چینیچیان»، محمدرضا حکیمزاده لاهیجی، «آیتالله ضیابری»، «حاج رضا عظیمزاده» و «حاج آقا استقامت»، در سلیمانداراب رشت و نزدیک مزار میرزا کوچکخان زمینی در اختیار او گذاشتند و نخستین سنگ بنای خانهی پیران [سالمندان] رشت در محوطهی آسایشگاه معلولین رشت توسط آیتالله ضیابری در تاریخ 16 شهریور 1349ش نصب شد. (اطلاعات: س 45، ش 13289، 8)
تأسیس اولین آسایشگاه سالمندان و معلولین ایران و خاورمیانه در رشت با پیگیریهای آرسن خاچاطور میناسیان، با کوششهای دکتر حکیمزاده و پایمردی آیتالله سیدمحمود ضیابری، در زمینهای اهدایی حاج حسین استقامت به وسعت ۱۷۰۰۰ مترمربع در محلهی سلیمانداراب رشت انجام گرفت. (یونانسیان: ۱۳۹۵، ۱۷)
سایر افرادی که در ساختن آسایشگاه سالمندان رشت کمکهای مالی کردهاند عبارتند از: حاج ابریشمچی، حاج صادق احسانبخش مستحسن، حاج مرتضی احمدی امام جماعت پیربازار، حاج سیدحسن بحرالعلوم، حاج پیشوایی، دکتر سیدحسن تائب، دکتر امین چمساز از خمام، حاج ابراهیم چهاردهی، حاج محمدجعفر قلیاُف (چینیچیان مقدم)، دکتر رضی شبان، حاج رضا عظیمزاده، مشهودی، محمد میرصفوی و هوشنگی. (همان، صفحات متعدد)
در ادامه یادی میکنیم از پدر آسایشگاههای معلولین و سالمندان:
محمدرضا حکیمزاده در لاهیجان (۲۳ اسفند ۱۲۹۳) به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود، تحصیلات متوسطه را در رشت و تحصیلات دانشگاهی را در تهران به پایان رساند. سپس به خدمت دولت درآمد و به مشهد اعزام گردید و در آنجا توجه جدی به آسایشگاه جذامیان نمود. پس از چندی به مدیریت کل بهداری استان گیلان منصوب شد. وی در لاهیجان با جلب همکاری مردم به تأسیس پرورشگاهی توفیق یافت و در خشکبیجار، پیربازار، ضیابر، ماکلوان و ماسوله درمانگاههایی تأسیس نمود و در رشت نیز با همکاری چینیچیان، عظیمزاده و آیتالله ضیابری آسایشگاه معلولین رشت را تأسیس نمود و بعد از مدتی به ریاست بیمارستان فیروزآبادی تهران منصوب گردید.
در غیاب وی، آرسن میناسیان رئیس داروخانه کارون رشت، امور آسایشگاه معلولین را با علاقمندی خاص زیر نظر گرفت. حکیمزاده پس از تهیه زمینی که از طرف خانواده امینی در اختیارش قرار گرفته بود، آسایشگاه دیگری برای معلولین با همت افراد خیر در کهریزک کرج تأسیس نمود. در اصفهان نیز آسایشگاه دیگری برای معلولین با کمک مردم ساخت. وی به سال ۱۳۶۲ شمسی در تهران وفات یافت و در آسایشگاه معلولین کهریزک به خاک سپرده شد. (احسانبخش: ۱۳۸۰، ۱۶۷ و ۱۶۸)