خاندان اسحاقوندان که پیشینه‌ای طولانی از درگیری با کیائیان داشتند، در منطقه بیه پس (غرب گیلان) و به مرکزیت شهر فومن حکومت می‌کردند. یکی از برجسته‌ترین اقدامات دوران «شاه جمشیدخان» (فرزند سلطان محمود اسحاقی)، انتقال مرکز حکومت بیه‌پس از فومن به رشت بود که این تصمیم منجر به مرکزیت سیاسی شهر رشت گردید (فومنی، 1349: ۵۳؛ حسن‌بیک روملو، احسن‌التواریخ، ج۳: ۱۴۵۳).