سید محمد کیا با توجه به اقداماتی که در طول دوران حکومت طولانیاش به انجام رساند، در زمره بزرگترین فرمانروایان سلسله کیائی بهشمار میرود. او با برقراری پیوندهای سیاسی مستحکم با دربار تیموری، قراقویونلو و آققویونلو، از حمایتهای مادی و معنوی آنان بهره جست و با تأیید این حکومتها، به عنوان پادشاه گیلان به رسمیت شناخته شد.
وی در عرصه داخلی، پس از تثبیت جایگاه خود در «بیه پیش»، استراتژیهای زیر را دنبال کرد:
- در مازندران و رستمدار: با مداخله در امور سیاسی و نظامی و پیروزی در چندین نبرد، حاکمیت سیاسی و معنوی خاندان کیائی را در منطقه مازندران گسترش داد.
- در بیه پس: سیاست توسعهطلبی خود را در این منطقه نیز ادامه داد؛ بهگونهای که حکومت «تجاسبیان رشت» بر اثر مداخلات وی از میان رفت و حکومتهای «کهدم» و «اسحاقیه فومن» تحت نظارت و حمایت او به فرمانروایی ادامه دادند.
سید محمد کیا در راستای تحکیم ساختار سیاسی، فرزند خود «سلطان علی» را به عنوان جانشین برگزید و با واگذاری بخشی از قلمرو آلکیا به وی، زمینه کسب تجربه سیاسی را برای او فراهم آورد. از این رو، کیا میرزا علی پیش از به قدرت رسیدن، تجربهای فراوان کسب کرد که همین امر مانع از بروز آشوبهای سیاسی پس از مرگ پدر گشت (شوشتری، مجالس المومنین، ج ۲، ص ۳۷۸؛ کارکرد اجتماعی سیاسی و فرهنگی کیایان در گیلان، ص ۱۲۴).
سید محمد کیا سرانجام در ماه ربیعالاول سال ۸۸۳ هـ. ق، پس از عمری سرشار از نبردهای جنگی و رقابتهای سیاسی، درگذشت (مرعشی، تاریخ گیلان و دیلمستان، ص ۴۱۲ و ۴۱۳؛ غفاری، تاریخ جهانآرا، ص ۸۵؛ شوشتری، مجالس المومنین، ج ۲، ص ۳۷۸).