شیخ مرتضی مدرّس گیلانی، نویسنده و پژوهشگر بود. وی در روز سهشنبه ۷ ربیعالاول ۱۳۳۵ قمری (۱۲ دی ۱۲۹۵ شمسی) در نجف اشرف متولد شد. پدر وی، آیتالله شیخ شعبان دیوشلی گیلانی (۱۲۷۵-۱۳۴۸ ق)، از فقها و مراجع نجف بود. مدرّس گیلانی علوم اسلامی را از میرزا حبیبالله رشتی، فاضل ایروانی و شیخ عبدالله مازندرانی فرا گرفت.
او کتب «معالم» و «شرح لمعه» را نزد شیخ محمد فاضل قایینی و «کفایةالاصول» را نزد شیخ صدرا بادکوبهای آموخت و دروس خارج را به مدت ۱۲ سال در محضر شیخ محمدحسین کاشفالغطاء، شیخ موسی دعیبل، سید ابوالحسن اصفهانی، شیخ محمدکاظم شیرازی، شیخ علی مرندی، میرزا حسن بجنوردی و سید احمد مستنبط تبریزی در رشتههای فقه و اصول گذراند.
وی در سال ۱۳۶۵ قمری به ایران آمد و مدتی در تهران و قم اقامت کرد. در این بازه، او از شیخ محمدعلی شاهآبادی (بخشهایی از اسفار)، شیخ حبیبالله ذوالفنون عراقی (در هیئت و نجوم) و در قم از میرزا علی ناسوتی یزدی (کتاب الهدایة الاثیریه) بهره برد.
مدرّس گیلانی در حوزه علمیه نجف اشرف تدریس میکرد و علاوه بر متون درسی، در زمینههای ادبیات، عروض، قافیه، هیئت، نجوم و حکمت نظری تدریس داشت. او در سال ۱۳۷۵ قمری نجف را ترک کرد و در تهران ساکنان شد و به تألیف، پژوهش و تدریس در مدرسه مروی پرداخت. استخراج و نشر تقویم نجومی از فعالیتهای ایشان بود که سالها در شهرهای ایران منتشر میشد.
وی در ۱۷ مرداد ۱۳۷۸ شمسی درگذشت.