در صبح روز شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴، در پی حملات مشترک و تروریستی نیروهای آمریکا و رژیم صهیونیستی به بیت رهبری، حضرت آیتالله العظمی سید علی خامنهای، رهبر معظم انقلاب اسلامی، در کنار اعضای خانواده خویش به شهادت رسیدند. این ترور ناجوانمردانه، تلاشی برای نابودی ارکان قدرت ایران اسلامی و تضعیف انسجام داخلی بود، اما خون ایشان، بذری شد برای ایستادگی و بیداری بیشتر ملت.
به دلیل شرایط جنگی و اولویت حفظ سلامت و امنیت مردم، مراسم تشییع و تدفین تا تیرماه به تأخیر افتاد تا امروز در شکوهی ملیونی، جهان اسلام با «آقای شهید ایران» وداع کند.
برنامهی تشییع و مسیر بدرقه
مراسم وداع و تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب، در یک بازه ۶ روزه و در ۵ شهر تهران، قم، نجف، کربلا و مشهد برگزار شد که با حضور حماسی و کمنظیر مردم، به بزرگترین رویداد تشییعی در تاریخ جهان تبدیل شد. این مراسم در تهران سه روز (دو روز وداع در مصلای بزرگ تهران و یک روز تشییع اصلی) و در قم، نجف-کربلا و مشهد هر کدام یک روز ادامه داشت که با احتساب تکرار حضور افراد در شهرهای مختلف، جمعیتی کمسابقه را گرد هم آورد؛ به گونهای که منابع رسمی، جمعیت مجموع شرکتکنندگان را حدود ۴۱ تا ۴۳ میلیون نفر تأیید کردند.
این مسیر از مصلی امام خمینی در تهران آغاز گردید (۱۵ تیر) و با تشییع در قم (۱۶ تیر) و شهرهای مقدس نجف و کربلای معلا (به درخواست مردم و شخصیتهای عراق) (۱۷ تیر)، در نهایت در روز ۱۸ تیرماه در مشهد به اوج رسید. پیکر مطهر ایشان طبق وصیتشان، در "رواق دارالذکر حرم مطهر امام رضا(ع)" به خاک سپرده شد تا این مکان مقدس، میزبان ابدی رهبر شهید انقلاب باشد.
در این حماسه، چهار عضو عزیز خانواده رهبری نیز که در آن حمله به شهادت رسیده بودند، همراه با ایشان تشییع شدند: خانم سیده بشری حسینی خامنهای (دختر)، آقای مصباحالهدی باقری کنی، (داماد)، خانم زهرا حداد عادل (عروس) و خانم زهرا محمدی گلپایگانی (نوه).
نمازهای میت؛ پیوند دلها در مسیر حق
در کنار تشییع، اقامه نماز میت در مراکز مختلف، نمادی از همبستگی عمیق مراجع و بزرگان دین بود. در تهران، حضرت آیتالله جعفر سبحانی، در قم، آیتالله عبدالله جوادی آملی، در نجف اشرف، آیتالله محمدتقی حکیم، در کربلا، شیخ عبدالمهدی کربلایی و در مشهد، آیتالله سید مصطفی خامنهای، امام نماز میت شدند تا با این عبادت جمعی، آخرین تکریمها از مقام والای رهبر شهید به جای آورده شود.
«باید برخاست»؛ شعار و نماد اقتدار
مراسم تشییع تحت عنوان «بدرقه آقای شهید ایران» و با شعار محوری «باید برخاست» برگزار گردید؛ شعاری که یادآور آن است که خون شهید، اجازه سکون و سکوت نمیدهد و عهد ملت ایران با ایشان تا پای جان جاری است. «مشت گرهکرده» به عنوان نشان رسمی این مراسم، نمادی از قدرت، اراده و بیعت دوباره با رهبری جدید ایران اسلامی بود تا اقتدار و وحدت ملی در برابر دشمنان به نمایش گذاشته شود.
از گیلان تا جهان اسلام
طنین این تشییع از مرزهای ایران فراتر رفت. نمازهای میت غیابی در پاکستان، ترکیه و بوسنی برگزار شد و در عراق، مراسمات نمادین در نجف و کاظمین برپا گردید. در داخل کشور، حماسه گیلانیان در چشم بود؛ هزاران نفر از مردم ولایتمدار گیلان با سازماندهی دقیق و اعزام کاروانهای عظیم (شامل دهها اتوبوس و خودروهای شخصی) به قم و مشهد حضور یافتند. همچنین موکبهای گیلانی با ایثار و خدمترسانی به زائران، بخشی از این شکوه ملیونی را رقم زدند.
این تشییع ملیونی، تنها یک مراسم وداع نبود، بلکه اعلام بیعت دوباره امت اسلامی با مسیرحق و نمایش انسجام ملی در برابر توطئههای جهانی بود.