ولایت گیلان در عصر ناصری، به دلیل موقعیت استراتژیک تجاری و مجاورت با مرزهای شمالی، همواره از کانونهای حساس سیاسی ایران بود. ساختار قدرت در این دوره و نظام مالیاتی حاکم، گاه چنان بر مردم فشار میآورد که منجر به انفجار خشم عمومی میشد. شورش سال ۱۳۰۵ قمری، نمود عینی این تضاد میان استبداد حاکمان محلی و استیصال اهالی بود؛ واقعهای که در آن ناصرالدینشاه به جای شنیدن صدای معترضان، به حربه سرکوب متوسل شد:
دوشنبه ۲۸ خرداد ۱۲۶۷ خ / ۷ شوال ۱۳۰۵ ق / ۱۸ ژوئن ۱۸۸۸ م؛ پس از مواجه شدن حسامالسلطنه حاکم گیلان با شورش اهالی، ناصرالدین شاه امیرتومان نصرالله خان نصرالملک قزوینی را مأمور تنبیه شورشیان کرد (یوسفدهی: ۱۳۹۳/۲، ۶۲)