مرتضی نوربخش، شاعر و پژوهشگر نامآشنای کشور که در چهارم اردیبهشتماه ۱۳۴۲ در لنگرود دیده به جهان گشود، وی از شاعرانی است که با انقلاب اسلامی رشد و نمو یافته است و تحصیلاتش را در زادگاهش به پایان رساند (محمدزاده: ۱۳۸۶ / ۲، ۱۵۸۹). رویکرد او به شعر به دوران نوجوانی بازمیگردد که همزمان با شروع جنگ تحمیلی بود. نوربخش از سال ۱۳۶۴ شمسی همکاریاش را با مطبوعات آغاز کرد و این همکاری و همیاری همچنان ادامه داشت (همان).
وی که دبیر بازنشسته آموزش و پرورش بود، از سال ۱۳۶۵ در کرج اقامت داشت (شفق: ۱۳۷۷، ۹۰۳). قالب اصلی اشعارش غزل است و در طول دوره فعالیت ادبی و پژوهشی خود، در بسیاری از همایشهای شعر دفاع مقدس و شبهای شعر و مقاومت شرکت کرد. اشعار این شاعر گیلانی تاکنون به صورت پراکنده در بیشتر نشریات و مجموعه شعرهای گردآوریشده ویژه دفاع مقدس منتشر شده است.
در کارنامه ادبی او آثار متعددی در حوزه شعر و پژوهش دیده میشود که از آن جمله میتوان به مجموعههای «باغهای نارون»، «سرزمین کودکی»، «عشقهای گمشده» (شفق: ۱۳۷۷، ۹۰۳)، «شوخی جوهر»، «هزار گوهر»، «زندگی واژهها»، «کوچههای غزل»، «قیمت عشق» (گزیده غزل سبک عراقی)، «به مقصد چشمهای تو»، «زمین گهواره شهیدان است»، «شاعر پرندهای است»، «آمدن گناه من نبود»، «درخت پرنده»، «بارش خورشید»، «هزار گو» (منتخبی از اشعار صائب تبریزی با بررسی اسلوب معادله در سبک هندی) و «خواب غزالان» (گزینه شعر سبک هندی) اشاره کرد.
سرانجام این شاعر فرهیخته در ۱۸ خرداد ۱۴۰۵ شمسی، در سن ۶۳ سالگی به دلیل عارضه قلبی در بیمارستان شهید حسینپور شهرستان لنگرود به دیدار حق شتافت.