«ورف‌نه‌ما» یا «ورفن‌ما» (Varfan ma)، یازدهمین ماه در گاه‌شماری گیلانی و معادل بهمن ماه است. این ماه از ۱۹ خرداد آغاز شده و تا ۱۷ تیر ادامه می‌یابد و معادل «وهمنه ما» در زبان مازندرانی است. در اوستا، این واژه به صورت «وهومنه» به معنای «منِ خوب» یا «اندیشه‌ی نیک» آمده است که فرشته‌ی نگهبان جهان مادی و نماینده‌ی منش و اندیشه‌ی نیک هرمزد در جهان مینوی است. ماه بهمن در آیین زرتشتی، ماه پارسایی، عبادت، فرو نهادن خواهش‌های نفسانی، سفیدپوشی و پرستش یزدان است.

محمدولی مظفری کُجیدی، وجه تسمیه این ماه را مرکب از سه کلمه «ورف + نه + ما» (برف نیامده ماه) دانسته است؛ به این معنا که ماهی است که در آن برف هرگز نمی‌آید. وی افزوده است که در این ماه، چوپانان گوسفندان را از مناطق هموار و جنگلی به بالای کوه می‌برند؛ چرا که در این زمان برف‌های کوهستان آب شده و گیاهان رشد کرده و گل داده‌اند. دلپذیرترین روزهای چوپانان در این ماه می‌گذرد؛ آن‌ها شب‌ها در فضای باز و در کنار گله، نی می‌نوازند و قصه‌های حماسی و پهلوانی قدیم را برای یکدیگر تعریف می‌کنند. سحرگاهان نیز با آوای نی و نواختن آهنگ «گوسفند دوخان»، رمه را به چرا می‌برند و هنگام بازگشت به آغل، با آهنگ «زرد ملیجه» گوسفندان را به مال‌گاه برده و شیر می‌دوشند.

آغاز «ورف‌نه‌ما» در واقع آغاز چله‌ی تابستان است و گیلانیان آن را نخستین ماه فصل تابستان می‌دانند. گفته می‌شود در یکی از شب‌های این ماه، شبحی سفیدپوش با پیکره‌ای برفی به نام «ورف‌نما» بر فراز کوه‌های بلند پدیدار می‌شود و تا بامداد دیده می‌شود و سپس ناپدید می‌گردد؛ از این رو برخی، نام این ماه را «ورف‌نما» به معنای «برف‌نما» می‌دانند. (پورهادی: ۱۳۸۹، ۷۷ و ۷۸)