عضدالدوله دیلمی در دوران حکومت خود، بارها از کربلا در برابر هجوم مهاجمان محافظت کرد. یکی از این وقایع در سال ۳۶۹ هجری رخ داد؛ زمانی که «ضُبّة بن محمد اسدی» (حاکم ۳۲ ساله‌ی شهر عین‌التمر در غرب کربلا که شخصیت مورد هجو متنبی نیز بود) به کربلا یورش برد و پس از اسیر کردن مردم، آنان را به قلعه‌ی خود در عین‌التمر منتقل کرد.

به‌محض رسیدن این خبر به بغداد، عضدالدوله با سپاهی متشکل از حدود ده‌هزار سوار به‌سوی عین‌التمر شتافت و قلعه را محاصره کرد. ضبه که راه گریزی نداشت، خود و اسبش را از فراز قلعه به پایین افکند؛ در این حادثه اسب او از میان رفت، اما خودش جان سالم به در برد و با گروهی اندک به بیابان گریخت.

عضدالدوله پس از فتح قلعه، خانواده‌ی ضبه را به کربلا منتقل کرد و آن‌ها را وقف خدمت در مشهد حسینی نمود. وی همچنین اسیران کربلا را به شهر بازگرداند و اموالشان را به آن‌ها مسترد کرد. او در نهایت یکی از علویان را به‌عنوان حاکم عین‌التمر منصوب نمود. این رویداد در روز جمعه، دوم ذی‌الحجه سال ۳۶۹ هجری به وقوع پیوست. (امین: 1403ق / 8، 424)