فرمان هارون‌الرشید، خلیفه عباسی، به مردم قزوین در سال ۱۸۹ هجری قمری است:

به نام خداوند بخشنده مهربان
«این نامه‌ای است از سوی بنده خدا، هارون‌الرشید، برای مردم قزوین. همانا شما به گوش امیرالمؤمنین رساندید که در چه جایگاه مرزی (ثغر) و حساسی هستید و به دشمن نزدیکید، و از رنج و هزینه‌ای که در آماده‌سازی سلاح، نگهداری اسب‌ها و جهاد با دشمنان خدا یعنی "دیلمیان" که در برابر شما هستند، بر شما وارد می‌شود، سخن گفتید.
پس همانا امیرالمؤمنین مقرر داشت که آنچه از زمین‌ها، باغ‌ها و دیگر اموالی که در اختیار دارید و بر آن‌ها مالیات (خراج) جاری می‌شد، [بخشیده شود] و آن مالیات را از دوش شما برداشت. شما از امیرالمؤمنین درخواست کرده بودید که این فرمان را برایتان تنفیذ و اجرا کند؛ پس او نیز به دلیل دیدگاهی که در احسان به شما و تقویت قوای شما برای جهاد با دشمنتان داشت، درخواستتان را اجابت نمود.
او به کارگزاران (عاملان) خود بر شما دستور داد که متعرض شما نشوند. پس هر یک از کارگزاران که این نامه امیرالمؤمنین بر او خوانده شد، باید آن را اجرا کند و از آن تخطی ننماید و راهی برای مخالفت با امیرالمؤمنین بر خود باز نگذارد.
نوشته شده توسط اسماعیل بن صبیح در پایان (روزهای آخر) ذی‌القعده سال صد و هشتاد و نه.» (مستوفی: 1364، 789 و 790)

پ.ن این نامه سندی است که نشان می‌دهد قزوین در آن زمان به عنوان یک پادگان مرزی (ثغر) در برابر نفوذ و حملات دیلمیان عمل می‌کرده و هارون‌الرشید برای تشویق مردم به ایستادگی در برابر دیلمیان، آن‌ها را از پرداخت خراج معاف کرده است. این نامه در کتاب‌هایی مانند «تاریخ گزیده» حمدالله مستوفی نیز نقل شده است.